Ninh Binh

Vandaag gaan we op de fiets Ninh Bin verkennen. Ja, ja, Peter fietst. We fietsen over een modderig landweggetje met kuilen van ons verblijf naar Na Trang boat tour. Nadat we kaartjes gekocht hebben, mogen we in een klein roeibootje stappen samen met een man uit de  U.K. en een man uit Roemenië. We zijn met z’n vieren redelijk zwaar wat maakt dat het bootje best diep in het water ligt en we nauwelijks kunnen bewegen omdat er anders water over de rand de boot inloopt. Onze kapitein is een kleine Vietnamese vrouw met een Vietnamese hoed op. Ze spreekt geen Engels dus met handen en voeten probeert zij ons duidelijk te maken wat ze bedoelt en wij proberen met z’n vieren te raden wat de bedoeling is. Als we net zijn vertrokken begint ze druk te gebaren en hard te roepen. We hebben geen idee wat ze bedoelt. Wat blijkt, er liggen nog een paar peddels in de boot en wij moeten meehelpen roeien. Shitttt dat is even een tegenvaller. We dachten dat we gewoon konden gaan zitten en rondgevaren werden.

Onze eerste stop is een tempel. We moeten uitstappen, onze zwemvesten uittrekken en we krijgen “5 minit” de tijd om rond te kijken roept ze hard en streng. Ja, “5 minit” dus!! Wij vinden het hilarisch en durven ook echt niet langer dan 5 minuten weg te blijven. Bij terugkomst begint weer het hele riedeltje: boot in klimmen, zorgen dat je niet omvalt, zonder al te veel te bewegen de zwemvesten weer aan en peddelen. We komen bij een ingang van een grot waar we invaren, volgens Tudor de Roemeen is deze grot 1 km lang. Achter ons horen we onze kapitein weer schreeuwen “het dou”. We snappen deze keer snel wat ze bedoelt, want de grot is op plaatsen erg laag, “head down”. Indrukwekkend om een kilometer door een grot te varen, die overigens wel verlicht word. Ook het varen tussen de grote rotsen is prachtig. 

Na het boottochtje springen we weer op de fiets om naar Mua Cave te gaan. Rare naam, want het is een berg waarboven op een grote draak staat. Het zijn 500 treden om naar boven te komen dus Peter houdt het voor gezien. Ik ga natuurlijk wel naar boven en het is maar goed dat Peter niet mee is want het is zwaar. De treden zijn hoog en de luchtvochtigheid ook maar het uitzicht is adembenemend. Als ik dan eindelijk bijna boven aan ben, beginnen mijn benen te trillen. Ik was weer eens vergeten dat ik last heb van hoogtevrees. Maar ik ben niet dat hele pokken eind omhoog geklommen om me daar aan overgegeven, dus ik doe of ik gek ben en blijf stug naar de treden kijken. Moet je het laatste stukje om naar de draak te komen ook nog over de rotsen klimmen. Ik waag me daar ook maar aan, maar als ik dan moet stoppen omdat iemand weer een foto moet maken, hou ik het voor gezien en ga achterwaarts weer de rotsen af.

Even een stukje door Peter. Omdat we met de nachttrein moeten eten we tegenover Ninh Binh station. In het restaurant is een of andere eethappening gaande waarbij de mensen aan tafel opstaan, iets onverstaanbaars schreeuwen en vervolgens een borrel achteroverslaan. Natuurlijk zagen ze die gekke Europeaan met die grijze baard en ik werd uitgenodigd mee te doen. Ondanks mijn beleefde weigeringen ontkwam ik er niet aan. Ik moest aan tafel komen en kreeg ook een borrel. Dus met z’n allen iets onverstaanbaars schreeuwen en hatseflats achterover die bocht. Maar ik kreeg wel applaus en van iedereen een hand!